Troja nie jest miejscem łatwym do zwiedzania. Oczywiście, jako jedno z najsłynniejszych tureckich stanowisk archeologicznych, jest wyśmienicie przygotowana na przyjęcie gości. Posiada odpowiednią infrastrukturę w postaci parkingu, sklepu, toalet i tym podobnych udogodnień dla zwiedzających. Aby ułatwić spacer po Troi wytyczono na jej terenie ścieżki, postawiono platformy widokowe i tablice informacyjne. Za symptom pewnych trudności można uznać stojącego w pobliżu wejścia drewnianego konia, który został tam postawiony w 1975 roku i od tej pory przez wielu gości uznawany jest za największą z trojańskich atrakcji.

To wszystko może jednak okazać się niewystarczające w obliczu chaosu, jaki ukazuje się niewprawnym i nieprzygotowanym do rozróżniania warstw osadnictwa oczom zwiedzających. Łatwo się w Troi poczuć zagubionym i rozczarowanym jednocześnie. Te ledwo widoczne kamyki są fundamentami starożytnych budowli? Czy ten fragment muru jest starszy od tamtego o 100 czy o 1000 lat?

Jak sam tytuł wskazuje, książka ta opowiada o neolitycznym stanowisku archeologicznym Çatalhöyük, położonym nieopodal miasta Konya w centralnej Anatolii. O Çatalhöyük powiedziano i napisano już wiele, warto jednak zapoznać się z tą pozycją, tym bardziej, że jej autorem jest Ian Hodder - od 1993 roku kierujący pracami archeologicznymi w tym miejscu.

Çatalhöyük to stanowisko, które od czasu odkrycia w latach 50-tych XX wieku zdążyło już obrosnąć w wiele mitów, niekoniecznie znajdujących poparcie w wynikach prac archeologicznych. Ian Hodder, przedstawiciel nurtu nazywanego archeologią postprocesualną, wydaje się być najlepszym przewodnikiem po Çatalhöyük. Nie tylko zna to miejsce jak własną kieszeń, ale również znany jest z krytycznego podejścia do jednoznacznej interpretacji przeszłości na podstawie obiektów materialnych. Wszelkie wyobrażenia na temat dawnych społeczeństw, wierzeń i sposobu życia są w nieunikniony sposób efektem interpretacji dokonywanych przez badaczy ukształtowanych przez nowoczesne teorie. Do przedstawionych nam przez archeologów obrazów należy więc podchodzić z najwyższą ostrożnością.