Fortyfikacje starożytnego Halikarnasu

Starożytne miasto Halikarnas, na którego miejscu znajduje się słynny kurort Bodrum, położony w południowo-zachodniej Turcji, było niegdyś chronione przez rozbudowany system murów obronnych, wież, bram i ufortyfikowanych punktów oporu. Pomimo zniszczeń, które przyniosły kolejne stulecia, oraz współczesnej zabudowy miasta, zachowały się znaczne fragmenty tych fortyfikacji, dostarczające cennych informacji na temat starożytnej architektury militarnej. Dzięki pracom archeologicznym rozpoczętym w 2020 roku część zachodniego odcinka murów stała się bardziej dostępna dla zwiedzających. Oczyszczono i odsłonięto pozostałości fortyfikacji, uporządkowano ich otoczenie i wytyczono trasę spacerową między dzielnicą Bardakçı a Bramą Myndos. Trasa ta pozwala obejrzeć zachowane mury i wieże w ich pierwotnym otoczeniu oraz lepiej zrozumieć skalę starożytnych umocnień. Najbardziej imponująca zachowana brama, Brama Myndos, wraz z jej najbliższym otoczeniem została opisana osobno w artykule Brama Myndos w Bodrum.

Fotografie zamieszczone w tym tekście wykonano w lipcu 2026 roku podczas dokumentowania starożytnych murów Halikarnasu wzdłuż wytyczonej trasy spacerowej. Przedstawiono je w kolejności, w jakiej powstała dokumentacja fotograficzna: od Bramy Myndos na północy, w kierunku południowym, aż do końcowego punktu przy skrzyżowaniu ulic Ünlü Sokak i Osman Nuri Bilgin Caddesi.

Więcej informacji o starożytnym Halikarnasie można znaleźć w mojej książce "The Secrets of Bodrum and Ancient Caria".

Fortyfikacje starożytnego Halikarnasu

Zamek i Muzeum Archeologiczne w Marmaris

Wznoszący się nad osłoniętym portem w Marmaris zabytkowy zamek łączy bogatą historię z muzeum archeologicznym, prezentującym dziedzictwo kulturowe regionu. Tradycyjnie wiązany z przygotowaniami Sulejmana Wspaniałego do podboju Rodos w 1522 roku, zamek był świadkiem kolejnych przemian politycznych i militarnych – od czasów osmańskich, przez okres wykorzystywania go jako kompleks mieszkalny, aż po przekształcenie w muzeum. Obecnie w jego wieżach, na dziedzińcach i w dawnych pomieszczeniach komendanta zgromadzono zabytki archeologiczne pochodzące ze starożytnych miast Knidos, Burgaz, Emecik oraz innych osad Karii. Rzeźby, zabytki sepulkralne, przedmioty wotywne, monety, biżuteria i przedmioty codziennego użytku ukazują długą historię regionu, a z murów obronnych zamku roztaczają się piękne widoki na starówkę i zatokę, która niegdyś nadała twierdzy strategiczne znaczenie.

Meczet Şehzade Korkut w Antalyi

Jeszcze do niedawna w historycznej dzielnicy Kaleiçi w Antalyi można było oglądać częściowo zawalone pozostałości dawnej budowli, nad którymi górowała charakterystyczna sylwetka Złamanego Minaretu (Kesik Minare). Dziś odrestaurowany obiekt ponownie pełni funkcję meczetu Şehzade Korkut, otwartego zarówno dla wiernych, jak i zwiedzających. Jego długa i burzliwa historia stanowi niezwykłe świadectwo zmiennych losów Antalyi. Niewiele zabytków ukazuje tak wyraziście kolejne przemiany miasta, ponieważ to miejsce, w różnych formach i w ramach odmiennych tradycji, służyło celom kultu religijnego od starożytności aż po współczesność.

Przypominamy, że fotografie dokumentujące stan budowli sprzed restauracji, wraz z opisem jej ówczesnego wyglądu, zostały opublikowane na portalu Turcja w Sandałach w artykule zatytułowanym Złamany Minaret w Antalyi.

Meczet Şehzade Korkut w Antalyi

Wczesnoosmańske Bodrum - twierdza, port i życie za murami

Gdy Halikarnas wszedł w obręb świata osmańskiego, nie był jeszcze miastem w dzisiejszym znaczeniu tego słowa. Przede wszystkim był twierdzą z portem — morskim posterunkiem na skraju Morza Egejskiego. Najwcześniejszy osmański opis tego miejsca zawdzięczamy Piri Reisowi, słynnemu korsarzowi, żeglarzowi, geografowi i kartografowi, autorowi Kitab-ı Bahriye (Księgi Morza), dzieła, które z niezwykłą jak na swoje czasy precyzją przedstawiało basen Morza Śródziemnego.

Rysunek z XVII wieku przedstawiający Evliyę Çelebiego podróżującego konno

Mara Branković — chrześcijańska brokerka władzy między dwoma światami

Mara Branković — znana w Imperium Osmańskim jako Mara Despina Hatun, a w Europie jako Sultana Maria, Amerissa lub po prostu Sultana — zajmuje jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w historii Eurazji XV wieku. Urodzona w najwyższej arystokracji Bałkanów, wywodząca się z dynastii Brankovićów i Nemanjićów w Serbii oraz Kantakuzenów i Paleologów w Bizancjum, dorastała w świecie, w którym krew, dyplomacja i przetrwanie były nierozerwalnie splecione. Od dzieciństwa wychowywano ją do poruszania się po zmieniających się granicach — politycznych, religijnych i kulturowych — i to właśnie ta zdolność życia "pomiędzy światami" zdefiniowała całą jej późniejszą karierę.
Wizerunek Mary Branković w dokumencie Esphigmenou z 1429 roku

Strony

Subskrybuj Turcja w Sandałach RSS