24 maja rozpoczął się dla nas wcześnie, ponieważ mieliśmy przed sobą szmat trudnej trasy do przejechania. Planowaliśmy tego dnia pokonać dystans dzielący Kızkalesi od słynnej Alanyi, a jest to prawie 300 km po krętej drodze prowadzącej brzegiem Morza Śródziemnego. Już o godzinie 8 byliśmy na przedmieściach Silifke, gdzie zjedliśmy na śniadanie pożywne zupy z soczewicy oraz z kurczaka. Tak posileni czuliśmy się na siłach stawić czoła wyzwaniu.

Mieliśmy jeszcze jeden powód, żeby się spieszyć: do Alanyi zaprosiła nas Skylar, znana z prowadzenia bloga Tur-Tur współwłaścicielka biura podróży Alanya Online. Pisała do nas, że o godzinie 17 odbędzie się w Alanyi ważna uroczystość - otwarcie siedziby stowarzyszenia polonijnego, którego jest sekretarzem. Szczerze jednak wątpiła, czy ekipa TwS zdoła dotrzeć na czas...

20 maja zastał nas w Kızkalesi, gdzie pogoda zupełnie się przez noc odmieniła i wesoło przygrzewało słoneczko, zachęcając do wizyty na plaży. Szybko się zebraliśmy i już za chwilkę moczyliśmy się w dość ciepłej wodzie morskiej, delektując się widokami na 'pływający' Zamek Panny. Z pewnością niewielka odległość do plaży była ogromną zaletą wybranego przez nas hotelu Nisan. Do jednej z poważniejszych wad zaliczyliśmy natomiast tamtejsze śniadania, z których zrezygnowaliśmy już po pierwszym dniu. Otóż za kwotę 10 TL od osoby otrzymywało się tam kilka kromek chleba i maleńkie opakowania dżemu oraz masła, okraszone plasterkiem pomidora i kawałkiem ogórka. Zdecydowanie smaczniej i korzystniej cenowo wypadała poranna zupa z soczewicy, zjadana w niedalekiej restauracji.

17 maja z samego rana wyruszyliśmy w kierunku Morza Śródziemnego, najkrótszą z możliwych tras. Odbiliśmy z niej w okolicach Araban, żeby ten dzień nie był poświęcony wyłącznie na przejazd. W tamtej okolicy odwiedziliśmy kilka lokalnych atrakcji o mało specyficznych nazwach. Na pierwszy ogień poszedł pewien tumulus, pod którym zostaliśmy zaproszeni na herbatę, wypitą w malowniczej scenerii, nieopodal rzeczki.